Voor het eerst naar de middelbare school, naar de brugklas. Spannend.
Niet alleen voor de ‘brugpieper’, maar ook voor de ouders!
Grote veranderingen
‘Achtste groepers’ zijn de oudste en grootste kinderen op het schoolplein. Op de nieuwe school moeten de kinderen ‘weer helemaal onderaan de ladder beginnen’.
Daar komt nog bij dat je met een heleboel, vaak onbekende, kinderen in de klas komt te zitten. Dat je voor elk vak een andere leraar of lerares hebt. En dat er waarschijnlijk veel verder moet worden gereisd om bij de nieuwe school te komen. Op de nieuwe school gelden ook nog eens andere regels en verwachtingen.
Kortom: Genoeg om buikpijn van te krijgen.
Verwachtingen
Op de basisschool worden sommen en opgaven onder het toeziende oog van de leerkracht gemaakt. Vaak wordt in het laatste jaar al een beetje geoefend met het leren van huiswerk. Op de middelbare school is het elke dag raak! Elke docent vindt het eigen vak super belangrijk en interessant. Hij of zij verwacht dan ook dat met volle inzet (en plezier) al het opgegeven huiswerk wordt gemaakt en geleerd.
Hoe kun je helpen als ouder?
Ouders kunnen heel veel doen voor hun naar de middelbare school gaande kinderen. Ik noemde hiervoor al de grote veranderingen op het sociale vlak en het belangrijke maar moeilijke pad van het opnieuw een plaatsje vinden binnen een groep of groepen. Daar is je steun en hulp hard bij nodig, maar bij nog veel meer.
Luister-valkuil
Door belangstellend te vragen en te luisteren naar de verhalen over school, krijg je als ouders een beeld hoe je kind omgaat met de nieuwe situatie en ze deze beleven. Het steunen en bijsturen van het sociale gedrag loopt in grote lijnen hetzelfde als voorheen.
Maar binnen de school en de klas is er ten opzichte van vroeger heel veel veranderd. Als ouders kunnen we onze middelbare schooltijd over het algemeen veel beter herinneren dan de lagere schooltijd. Dat is heel logisch, maar daarin schuilt ook een gevaar.
Stap bijvoorbeeld niet in de valkuil om bij herkenning van een situatie allerlei anekdotes te vertellen over je eigen middelbare schooltijd!
Je hebt daarvoor nog jaren de tijd om die, zo nu en dan, te vertellen. Zeker in het begin is het van belang dat je kind zijn of haar verhaal kan doen zonder dat daar meteen (waarde)oordelen, adviezen en opmerkingen over worden gemaakt.
Dat is belangrijk.
Met anekdotes neem je als het ware het verhaal ‘over’ en daardoor ‘kaap’ je het verhaal van je kind. Je kind voelt zich dan niet gehoord en het animo om een volgende keer te vertellen over de belevenissen gedurende de schooldag neemt dan snel af! Dat is naar de toekomst toe, schade die je wilt vermijden.
Aandacht en betrokkenheid zijn hierbij de sleutelwoorden. Laat je kind zelf aangeven of een mening of advies op prijs gesteld wordt.
Oh ja, net zo als bij je eigen anekdotes: Je hoort maar één kant van het verhaal.
